Η ραπτομηχανή
1911. Μια μεγάλη απεργία στο εργοστάσιο της Singer στη Σκοτία κοστίζει στην Τζιν και στον μνηστήρα της τη δουλειά τους. Κάτω από έντονη συναισθηματική φόρτιση, η Τζιν αφήνει ένα μήνυμα αποχαιρετισμού κρυμμένο στην τελευταία ραπτομηχανή που φτιάχνει. Το ζευγάρι θα αναζητήσει εργασία και ελπίδα κοντά στο Εδιμβούργο. Παρά τις δυσκολίες και τους κόπους, η νέα τους ζωή φαίνεται να έχει προοπτικές, όμως ο πόλεμος θα σκιάσει τα όνειρά τους.
2016. Περισσότερα από εκατό χρόνια αργότερα ο Φρεντ, ένας άντρας για τον οποίο όλα έχουν μια τιμή αλλά καμιά αξία, κληρονομεί ένα διαμέρισμα από τον παππού του και αποφασίζει να πουλήσει όλο το περιεχόμενό του. Φτάνοντας στην παλιά ραπτομηχανή της γιαγιάς του, θα ανακαλύψει ότι κρύβει ένα μυστικό: ένα μικρό χάρτινο κουτί. Όλη η οικογενειακή του ιστορία αποκαλύπτεται μπροστά του σε μία μορφή κώδικα που θα πρέπει να σπάσει, αν θέλει να ανακαλύψει τα μυστικά τεσσάρων γενεών.
Στη ζωή του, όπως και της Τζιν, πρόκειται να έρθουν τα πάνω κάτω και θα πρέπει να βρει τον τρόπο να αντιμετωπίσει τις συγκλονιστικές αλλαγές που τον περιμένουν…
Όλοι και όλα συνδέονται με τις αόρατες κλωστές της μοίρας που υφαίνει τις ιστορίες δύο οικογενειών και ενώνει τέσσερις γενιές με απρόβλεπτο τρόπο.
Τα τάπερ της Αλίκης
"Τα τάπερ της Αλίκης" είναι μια αθηναϊκή τοιχογραφία της εικοσαετίας 1980-2000. Τρεις γενιές γυναικών ζουν, ονειρεύονται και διεκδικούν: Η Κοραλία, είκοσι χρόνια καθαρίστρια στη ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ. Η κόρη της Ελένη, πωλήτρια στο ΜΙΝΙΟΝ, που κάνει κι επιδείξεις τάπερ σε σπίτια κυριών. Και το «εξώγαμο» κοριτσάκι της, η Αλικούλα, που πήρε το όνομα της νονάς της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Η μικρή μέσα στα πολύχρωμα τάπερ της μαμάς κρύβει παιχνίδια, πασχαλίτσες για τα μαλλιά, στρασάκια, Μπάρμπι, επιθυμίες, ελπίδες κι όνειρα.
Όταν η Αλίκη μεγαλώνει, κλείνει ερμητικά μέσα στα τάπερ όλα όσα αισθάνεται. Αγάπη, οργή, πόνο, έρωτα, γέλιο και κλάμα. Μέχρι που η ζωή της θα απαιτήσει να ανοίξει τα αεροστεγή καπάκια και ν’ αφήσει τα συναισθήματά της ελεύθερα.
"Τα τάπερ της Αλίκης" είναι ένα γκράφιτι στους τοίχους των πολυκατοικιών της Κυψέλης, των μπορντέλων της Φυλής, των θεατρικών σκηνών, των παλιών καταστημάτων και των ρετιρέ με τις στρωμένες τσόχες για κουμκάν. Είναι όσα ζήσαμε κι αγαπήσαμε σε μια Αθήνα που δεν μένει πια εδώ.
Κόκκινη μεταξωτή κορδέλα
Σε κάποια άλλη ζωή μπορεί να ήμασταν φίλες.
Μα βρισκόμασταν στο Μπέρτσγουντ…
Μου άρεσε να ράβω όμορφα μεταξωτά φορέματα με δαντέλες. Όταν η γιαγιά μου άνοιγε το καπάκι της ραπτομηχανής και έβλεπα στη σειρά τα μασούρια με τις πράσινες, κίτρινες, κόκκινες, γκρίζες, λευκές και ροζ κλωστές ονειρευόμουν πως μεγαλώνοντας θα είχα το δικό μου εργαστήριο.
Τότε πιστεύαμε πως ο πόλεμος ήταν κάτι που συνέβαινε κάπου αλλού· ήρθε όμως στην πόλη μας και μας άρπαξε. Στοίβαξε χιλιάδες ανθρώπους σε τούτο το μέρος και, μαζί με μένα, τη Ρόουζ, τη Μάρτα και την Κάρλα.
Πάνω από τους φράχτες με το αγκαθωτό συρματόπλεγμα, ο ήλιος δεν ξεχώριζε στο γκρίζο. Στοιχιζόμασταν σε σειρές των πέντε, όλες με ριγέ στολή, και μετά τρέχαμε στο ατελιέ ραπτικής του στρατοπέδου. Εκεί, ανάμεσα στα πανάκριβα υφάσματα και στις απαιτητικές κυρίες των αξιωματικών, μέρα με τη μέρα ψαλιδίζονταν οι ελπίδες μας.
Εκείνο το πρωινό είχα δέσει κρυφά την κόκκινη μεταξωτή κορδέλα γύρω από τον λαιμό μου. Και για πρώτη φορά από τότε που βρέθηκα στο Μπέρτσγουντ ένιωσα πραγματικός άνθρωπος.
Έλλα, 1944
Η Ισπανίδα πριγκίπισσα (Οίκος των Τυδώρ 2)
«Είμαι η Καταλίνα, ινφάντα της Ισπανίας, κόρη δύο βασιλιάδων, των σπουδαιότερων που έχει γνωρίσει ποτέ ο κόσμος... και θα γίνω βασίλισσα της Αγγλίας».
Με αυτόν τον τρόπο συστήνεται η Αικατερίνη της Αραγωνίας, που έμεινε γνωστή στην Ιστορία ως η βασίλισσα που, αν και λατρεύτηκε από τον λαό, εκδιώχθηκε από τον θρόνο εξαιτίας της ραδιούργας Άννας Μπολέυν.
Μετά τον πρώτο συμφωνημένο γάμο της με τον Αρθούρο, τον μεγάλο αδερφό του Ερρίκου Η΄, η Αικατερίνη καταφέρνει με το πάθος της να μετατρέψει την ψυχρή σχέση τους σε αληθινό έρωτα· όταν όμως ο Αρθούρος πεθαίνει, η ανελέητη αγγλική Αυλή και οι φιλόδοξοι γονείς της –οι μονάρχες της Ισπανίας– δολοπλοκούν για να βρουν έναν καινούριο ρόλο για τη νεαρή χήρα. Στο τέλος, όμως, η ίδια η Αικατερίνη θα πάρει τον έλεγχο της ζωής της στα χέρια της, λέγοντας το μεγαλύτερο ψέμα στην αγγλική Ιστορία. Ένα ψέμα που θα την οδηγήσει στο ύψιστο αξίωμα…
Τοποθετημένο ανάμεσα στην εντυπωσιακά όμορφη μαυριτανική Ισπανία και στη χλιδή της Αυλής των Τυδώρ, η Philippa Gregory παρουσιάζει στο μυθιστόρημα αυτό μια γυναίκα που η ακλόνητη πίστη της τη βοήθησε να αντεπεξέλθει στην προδοσία, την ένδεια και την απόγνωση, ώσπου ήρθε η στιγμή να αναλάβει τον ρόλο για τον οποίο προετοιμαζόταν σε ολόκληρη τη ζωή της: βασίλισσα στο πλευρό του Ερρίκου Η΄, αντιβασιλέα και επικεφαλής του στρατού που οδήγησε τους Άγγλους στη σπουδαιότερη νίκη τους ενάντια στη Σκωτία.
Άνθρωποι από στάχτη
Παρίσι, 1940.
Τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν πάνω από τη Γαλλία την εποχή που η Ροζαλία Σεφεριάδη αναζητά τον αγαπημένο της Ανατόλ Κοβάλσκι που έχει εξαφανιστεί. Σύντομα θα μάθει πως πίσω από την εικόνα του διάσημου μαέστρου κρύβεται ένας άνθρωπος που προσπαθεί να επουλώσει τις κρυφές πληγές του παρελθόντος.
Παλεύοντας να επιβιώσει σε μια αφιλόξενη για ανύπαντρες μητέρες εποχή, η Ροζαλία δέχεται να γίνει η Χάννα Λαρούζ, σύζυγος του Γαλλοεβραίου ζωγράφου Ζαν Πιερ. Αυτή η απόφαση, σαν το πρώτο πλακάκι ενός ντόμινο, θα την οδηγήσει πρώτα στο κρεβάτι του Γερμανού ταγματάρχη Μαξ Μάισνερ κι έπειτα στο πορνείο και στην ορχήστρα γυναικών στο στρατόπεδο του Άουσβιτς.
Καθώς η αυτοθυσία εναλλάσσεται με την προδοσία, η αλήθεια με το ψέμα και η εξιλέωση με την ταπείνωση, τα όρια του μυαλού και του κορμιού της δοκιμάζονται και η διπλή απώλεια που θα υποστεί θα τη στοιχειώσει για πάντα.
Η μοίρα εξαντλεί τη σκληρότητά της, αρπάζοντας όσα της είχε χαρίσει.
Το δεύτερο βιβλίο μιας συγκλονιστικής ιστορίας για τον ρατσισμό και τον έρωτα, την τέχνη και την τόλμη της ζωής, την προκατάληψη και την ελευθερία μέσα στις στάχτες του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Τα μπλουζ του δολοφόνου
Σικάγο, 1928. Μέσα στην αποπνικτική ζέστη του καλοκαιριού, σε ένα ακριβό ξενοδοχείο, κάποιος αποπειράται να δηλητηριάσει τα μεγαλύτερα ηγετικά ονόματα της πόλης. Ένας λευκός γκάνγκστερ βρίσκεται ακρωτηριασμένος σε ένα σοκάκι του Μπλάκμπελτ. Μια διάσημη και πλούσια κληρονόμος εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει ίχνη και η μητέρα της προσλαμβάνει τους ντετέκτιβ του πρακτορείου Πίνκερτον, Μάικλ Τάλμποτ και Άιντα Ντέιβις, για να εντοπίσουν την κόρη της που αγνοείται. Ωστόσο, η υπόθεση περιπλέκεται, κι η Άιντα αναγκάζεται να ζητήσει τη βοήθεια του φίλου της Λούις Άρμστρονγκ. Η αστυνομία δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για τη δολοφονία στο Μπλάκμπελτ, αλλά ο Τζέικομπ Ρούσο, φωτογράφος του εγκληματολογικού, διεξάγει τη δική του έρευνα. Την ίδια στιγμή, κι ενώ αμφισβητείται η εξουσία της φαμίλιας από τον Νεοϋορκέζο Λάκι Λουτσιάνο, ο Αλ Καπόνε υποψιάζεται ότι υπάρχει προδότης στην οργάνωσή του και ζητάει από τον λαθρέμπορο Ντάντε Σανφελίπε να ξεδιαλύνει την υπόθεση... Στην πρωτεύουσα των μπλουζ και της ποτοαπαγόρευσης, οι πρωταγωνιστές του εγκλήματος θάβουν την αλήθεια στα βρόμικα νερά των σφαγείων. Άραγε ποιος θα καταφέρει πρώτος να ξετυλίξει το κουβάρι της διαφθοράς, ενώ μαίνεται ο πόλεμος των συμμοριών;
Τατιάνα και Αλεξάντερ
Η Τατιάνα, σε ηλικία δεκαοκτώ χρόνων, κατoρθώνει να διαφύγει στη Δύση μετά την πολιορκία του Λένινγκραντ. Το παιδί που περιμένει δεν θα γνωρίσει τον πατέρα του, αφού η ίδια πιστεύει πως είναι χήρα. Ο σύζυγός της, ο ταγματάρχης Αλεξάντερ Μπέλοφ, παρασημοφορημένος ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης, έχει συλληφθεί από τη διαβόητη μυστική αστυνομία του Στάλιν.
Η Τατιάνα αρχίζει μια καινούρια ζωή στην Αμερική. Στη Νέα Υόρκη, την περίοδο του πολέμου, βρίσκει δουλειά και νέους φίλους, συνεχίζοντας τη ζωή της. Αδυνατεί, όμως, να ξεφύγει από την οδύνη της, καθώς τη στοιχειώνει η μνήμη του Αλεξάντερ.
Ωστόσο, εκείνος είναι παγιδευμένος στη Ρωσία. Ο Αλεξάντερ είναι Αμερικανός, αλλά υπηρετούσε στον Κόκκινο Στρατό και παρίστανε τον Σοβιετικό υπήκοο για να προστατέψει τον εαυτό του. Για εκείνον, ο πόλεμος συνεχίζεται και, είτε κερδίσει η Ρωσία είτε χάσει, αυτός θα αντιμετωπίσει τον θάνατο. Η Τατιάνα και ο Αλεξάντερ έχουν να παλέψουν με τη μοίρα και την απελπισία, καθώς αγωνίζονται για τη ζωή τους.
Μέσα από τη σύγκρουση δύο κόσμων, αναδύεται μια ανεπανάληπτη ιστορία αγάπης.
Η τζαζ του δολοφόνου
Στις 12:15 το βράδυ της επόμενης Τρίτης, σκοπεύω να περάσω πάνω από τη Νέα Ορλεάνη. Όντας απέραντα σπλαχνικός, θα κάνω σε εσάς τους ανθρώπους μία μικρή πρόταση:
Έχω μεγάλη αδυναμία στη μουσική τζαζ.
Ορκίζομαι σε όλους τους διαβόλους του Κάτω Κόσμου πως θα χαρίσω τη ζωή σε όλους εκείνους, στα σπίτια των οποίων θα ξεφαντώνει μία ορχήστρα τζαζ την ώρα που μόλις ανέφερα.
Ένα πράγμα είναι βέβαιο: ορισμένοι από εσάς, που δεν θα ακούνε τζαζ το βράδυ της Τρίτης, θα νιώσουν πάνω τους βαρύ τον πέλεκυ.
Εμπνευσμένο από μία αληθινή ιστορία, το βιβλίο "Η τζαζ του δολοφόνου", με φόντο μία μαγευτική Νέα Ορλεάνη που πλημμυρίζει από τζαζ και γίνεται έρμαιο στα χέρια των συμμοριών, είναι ένα φιλόδοξο, συναρπαστικό μυθιστόρημα αγωνίας.
Το μαγεμένο ποτάμι
Οι τρεις αινιγματικοί ξένοι που έφτασαν στα μέρη του Λάδωνα εκείνο το μοιραίο καλοκαίρι του 2010 ξεσήκωσαν θύελλες από κοιμισμένα πάθη που ξύπνησαν και σάρωσαν ζωές...
Όλα ξεκίνησαν όταν η δεκαεφτάχρονη Μαρία-Λουίζα μαζί με τη μητέρα της και τον παππού της εγκατέλειψαν τη μακρινή Μαδρίτη και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, ελπίζοντας ότι άφησαν για πάντα πίσω τους το σκοτεινό παρελθόν τους και τα μυστικά του. Μα όπως πλέχτηκε ως τώρα το υφαντό, να ξεπλεχτεί δεν είναι μπορετό. Η γνωριμία τους με την παραδοσιακή οικογένεια των Λιακάσηδων παρασύρει τη νεαρή κοπέλα σ’ ένα ανίερο ερωτικό τρίγωνο που φέρνει αντιμέτωπους μάνα με κόρη, αδερφή με αδερφό, γιο με εγγονό και αναγκάζει τον γέροντα ιερέα της περιοχής να παραβεί τον όρκο του και να αποκαλύψει μυστικά της θείας εξομολόγησης.
Στις γλιστερές ποταμόπετρες οι Μοίρες στήνουν χορό ζωής και θανάτου...
Όταν έκλαψε ο Νίτσε
Μέσα από μια σειρά μυστικές συμφωνίες, ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Φρήντριχ Νίτσε και ο Αυστριακός γιατρός Γιόζεφ Μπρόιερ, ένας από τους πατέρες της ψυχανάλυσης, συναντιούνται στη Βιέννη του 19ου αιώνα, σε μια εμπνευσμένη διαδικασία διπλής ψυχοθεραπείας. Σ' αυτή την περιπέτεια υπαρξιακής αναζήτησης δύο μοναδικών ανθρώπων εμπλέκονται ένας νεαρός ειδικευόμενος γιατρός ονόματι Ζίγκμουντ Φρόυντ, μια θυελλώδης γυναίκα-ίνδαλμα ποιητών και ψυχιάτρων, η Λου Σαλομέ, και μια σαγηνευτική ασθενής, η Άννα Ο., που στοιχειώνει την ψυχή του γιατρού της.
Ο διάσημος ψυχίατρος Irvin D. Yalom επινοεί στο μυθιστόρημα αυτό τη συνάντηση δύο ιστορικών προσώπων στη μητρόπολη των διανοητικών ζυμώσεων του 19ου αιώνα, τη Βιέννη, δίνοντας μια ερμηνευτική εκδοχή της γέννησης της ψυχοθεραπείας και της σχέσης της με την υπαρξιακή φιλοσοφία. Η ψυχοθεραπευτική περιπέτεια που ξετυλίγεται κόβει την ανάσα καθώς αποκαλύπτει βήμα βήμα την ιαματική δύναμη της αληθινής σχέσης.
"Η νέα επετειακή έκδοση, με την ευκαιρία των δέκα χρόνων από την πρώτη κυκλοφορία του βιβλίου στην Ελλάδα, περιέχει ένα επίμετρο με δύο επιστολές που βρέθηκαν πρόσφατα και ένα σχόλιο του Ίρβιν Γιάλομ όπου αποδεικνύεται ότι η φανταστική συνάντηση Νίτσε, Μπρόιερ και Φρόυντ θα μπορούσε όντως να έχει λάβει χώρα και όπου η πραγματικότητα έρχεται να επιβεβαιώσει τη μυθοπλασία."
Έρωτας, μια ξένη χώρα
Στα ταραγμένα χρόνια ανάμεσα στους δυο παγκόσμιους πολέμους, ο Ρολφ, ο Ότο, και η μικρή ξαδελφούλα του Ότο, η Λουίζα, παιδιά εύπορων και αφομοιωμένων εβραϊκών οικογενειών της Νυρεμβέργης, γίνονται στενοί φίλοι. Καθώς ο αντισημιτισμός διογκώνεται και η ανασφάλεια μεγαλώνει, ο πατέρας της Λουίζας την στέλνει εσωτερική σε ένα σχολείο στην Ελβετία, και αργότερα στην Αγγλία. Παράλληλα, η οικογένεια του Ρολφ συνειδητοποιεί σταδιακά τι επιφυλάσσει ο Χίτλερ στους Εβραίους και βοηθάει τον Ρολφ να μεταναστεύσει στην Αμερική, όπου ο νεαρός βρίσκει δουλειά και αφοσιώνεται στην εθελοντική προσπάθεια να βοηθήσει και άλλους Εβραίους να δραπετεύσουν. Ο Ότο ακολουθεί. Ύστερα από μερικές ερωτικές περιπέτειες της Λουίζας με Βρετανούς, η κοπελίτσα βρίσκεται στην Αμερική, όπου οι τρεις φίλοι συναντιούνται και πάλι. Ο εσωστρεφής, συντηρητικός Ρολφ και η περιπετειώδης, επιρρεπής στις διασκεδάσεις, χαρούμενη Λουίζα ερωτεύονται και παντρεύονται, αναζητώντας ο ένας στον άλλον κάτι που κανένας απ’ τους δυο δεν μπορεί να προσφέρει. Η Λουίζα μένει έγκυος, αλλά σχεδόν αμέσως διαπιστώνεται ότι πάσχει από καλοήθη όγκο στον εγκέφαλο. Η εγχείρηση που ακολουθεί την αφήνει σχεδόν παράλυτη, ενώ τη φροντίδα του μωρού της, της Έμμα, την αναλαμβάνει μια διπρόσωπη, δόλια οικονόμος, την υποκρισία της οποίας ο Ρολφ δεν είναι σε θέση να διακρίνει. Η Λουίζα δεν είναι πια το πρόσωπο που έχει εξιδανικεύσει ο Ρολφ και έτσι το ζευγάρι οδηγείται στο διαζύγιο, κάτι που και οι δυο θεωρούν ως μοιραία επιβεβαίωση ενός πεπρωμένου που δεν μέλλεται να γνωρίσει την ευτυχία. Καθώς η Έμμα ενηλικιώνεται βλέπει το διαζύγιο των γονιών της σαν προδοσία, μια αποτυχία που αργότερα αντικατοπτρίζεται στη δική της ζωή, καθώς και εκείνη εγκαταλείπεται από τον εραστή της, έναν μυστηριώδη ακτιβιστή από την Καμπότζη.
Οξυδερκές, ζωντανό, βαθιά ανθρώπινο, το βιβλίο αντιπαραθέτει την προσωπική τραγωδία στις μεγάλες καταστροφές της ιστορίας του 20ού αιώνα. Μέσα από τη διεισδυτική αποτύπωση της ζωής των εμιγκρέδων, διερευνά τη συνθήκη της εξορίας και το απρόβλεπτο κάθε έρωτα και κάθε ανθρώπινης μοίρας.
1Q84: Βιβλίο 2
Τα χάρτινα φεγγαράκια χρειάζεται να τα πιστέψεις (λιγάκι αλλά παράφορα) για να γίνουν όλα αληθινά. Έτσι όπως ενσαρκώνονται και αγιάζουν ο έρωτας, η αγάπη, το νόημα. Έτσι όπως ενανθρωπίζεται το Φως. Ή όπως ανατέλλουν τα χάρτινα φεγγάρια στην Πόλη των γάτων, σ' αυτή την απροσδιόριστη δεκαετία, στην αρχέγονη εποχή που είναι το 1Q84, η γιαπωνέζικη και παγκόσμια χρονιά του πιο μεγάλου ερωτηματικού. Της μεγάλης Απορίας. Του μεγάλου Κενού.
Η Αομάμε και ο Τένγκο πλησιάζουν ακόμα ο ένας τον άλλο, για να γεμίσουν με έρωτα το κενό του πλανήτη, να πλουτίσουν με έρωτα την απορία και τη ζητιανιά του εαυτού τους.
Ξένοι σκοποί και προορισμοί γραμμένοι με σπρέι στον υπόγειο, ο φόνος, η εκδίκηση, η τιμωρία, ένας συγγραφέας-φάντασμα, μια ανήλικη νύφη, η συνουσία ως μετουσίωση, μεταφορά στον ίδιο πάντα τόπο, στο χρονότοπο της συνάντησης. Στο χρονότοπο ενός αθέατου φιλιού.
Το πολυσυζητημένο magnum opus του Μουρακάμι συνιστά ένα πρωτοφανές αφηγηματικό ξεφάντωμα, ένα πανηγύρι λέξεων, εικόνων, αισθήσεων και, όταν τελειώνει η φαντασμαγορία, αυτό που μένει δεν είναι παρά μια απλούστατη -και γι' αυτό ασύλληπτα συναρπαστική- ιστορία αγάπης, ένα ερωτικό παραμύθι που συνοψίζεται στο αφοπλιστικό, παράφορο, λυτρωτικό κράτημα των χεριών.
Το όνομα του ρόδου
Θες να κάνεις φιλοσοφία; Γράψε ένα μυθιστόρημα.
Η προτροπή ανήκει στον Αλμπέρ Καμύ και φαίνεται ότι ακριβώς αυτήν αποφάσισε να ακολουθήσει ο Ουμπέρτο Έκο όταν, πριν από τριάντα χρόνια, ήδη καθιερωμένος ως ακαδημαϊκός, στοχαστής και δοκιμιογράφος, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο χώρο της μυθοπλασίας με "Το Όνομα του Ρόδου".
Έργο συγκεντρωτικό και φυγόκεντρο, καμωμένο από μια ετερόκλητη πρώτη ύλη που η εύθυμη μαεστρία του Έκο καταφέρνει να συναρμόσει δημιουργικά, "Το Όνομα του Ρόδου" εξακολουθεί να μας σαγηνεύει ύστερα από τριάντα χρόνια, ακριβώς εξαιτίας αυτής της απροσδιόριστης μορφής που του επιτρέπει να διατελεί στα όρια ανάμεσα στο μυστηριώδες και το αυτονόητο, το αποκρυμμένο και το προφανές, το περιπετειώδες και το αφηρημένο ή το ιδεολογικό.
Ελλειπτικό επειδή είναι σωρευτικό ιδιαίτερων ιστορικών -και όχι μόνο- γνώσεων και πληροφοριών, γκρίζο επειδή είναι πλήρες χρωμάτων και ενός απρόσμενου διακόσμου, ανεπίκαιρο και διαχρονικό επειδή εγκαθίσταται σε χρονικές τομές και εγγράφει την αστυνομική, καταιγιστική του πλοκή μέσα στην Ιστορία, το πρώτο μυθιστόρημα του Έκο λειτουργεί, πλέον, ως σημείο αναφοράς για την παγκόσμια λογοτεχνία.
Κάτω από τον πορφυρό ουρανό
Από την αγάπη του για την Άννα και τη ζωή που ονειρεύεται να ζήσουν κάποτε μαζί ο Πίνο Λέλα εμπνέεται μέσα στη φρίκη του πολέμου, παίρνει δύναμη και υπομένει τα δεινά της ναζιστικής κατοχής. Ο Πίνο είναι ένας συνηθισμένος ιταλός έφηβος με αγάπη για τη μουσική και το καλό φαγητό, αλλά οι μέρες της αθωότητάς του τελειώνουν μια νύχτα εντελώς ξαφνικά με τον πρώτο αεροπορικό βομβαρδισμό του Μιλάνου. Οι γονείς του προσπαθούν απεγνωσμένα να τον προστατεύσουν και να τον κρατήσουν εκτός μάχης, αλλά σύντομα εκείνος θα εμπλακεί με τον δικό του τρόπο στην αντίσταση. Στην ηλικία των δεκαοκτώ ετών προσλαμβάνεται ως προσωπικός οδηγός του στενού συνεργάτη του Αδόλφου Χίτλερ στην Ιταλία, του στρατηγού Χανς Λέγιερς, ενός από τους πιο μυστηριώδεις και ισχυρούς διοικητές του Τρίτου Ράιχ. Και ενώ όλοι γύρω του πιστεύουν ότι ο Πίνο είναι ένας ακόμα Ναζί, στην πραγματικότητα κάτι άλλο συμβαίνει κι αυτό απαιτεί αληθινή τόλμη και άκρα μυστικότητα...
Το φάντασμα της όπερας
Στα καμαρίνια της επιβλητικής όπερας του Παρισιού οργιάζουν φήμες για την ύπαρξη ενός μοχθηρού φαντάσματος που κατοικεί στα υπόγεια του κτιρίου, εκβιάζει τους διευθυντές και επιτίθεται στο προσωπικό. Στη μεγάλη πρεμιέρα του Φάουστ, μια πανέμορφη και άγνωστη νεαρή τραγουδίστρια μαγεύει με την ερμηνεία της το παρισινό κοινό κι αιχμαλωτίζει την καρδιά του υποκόμη Ραούλ, που παρακολουθεί συνεπαρμένος από τα θεωρεία. Κι ενώ όλοι περιμένουν τον επόμενο μεγάλο της θρίαμβο, η νεαρή κοπέλα εξαφανίζεται από προσώπου γης. Ο υποκόμης ψάχνει να τη βρει απεγνωσμένα κι έτσι αρχίζει να ξετυλίγεται το νήμα της θρυλικής ιστορίας του Φαντάσματος της όπερας, ενός τραγικού –και κλασικού πλέον– μύθου που περιστρέφεται μοναδικά γύρω από τον έρωτα, τον τρόμο και το μυστήριο, με πρωταγωνιστή ένα χαρισματικό αλλά δύσμορφο και καταραμένο πλάσμα που αποζητά την αγάπη…
Η γιαγιά μου η Ευτυχία
Παιδί του θεάτρου, η Ρέα Μανέλη, βρήκε πολύ εύκολα τον δρόμο της, δρόμο που χάραξαν οι γονείς και η γιαγιά της, αλλά κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Σίγουρα η ζωή δεν της έδειξε το καλύτερό της πρόσωπο: οι γονείς της, ο δημοφιλής κωμικός Φραντζέσκος Μανέλης (1909-1978) και η παρτενέρ και σύζυγός του Μαίρη Λαίδου (1915-1960) "ξέχασαν" να την δηλώσουν στο Ληξιαρχείο, με συνέπεια να μην μπορεί να βγάλει ταυτότητα η Ρέα όταν μεγάλωσε. Αλλά ξέχασαν, επίσης, και τη βιολογική της φροντίδα, ξέχασαν ότι υπήρχε ως άνθρωπος και ότι ως άνθρωπος είχε τις δικές της ανάγκες. Έτσι, από μικρή, η Ρέα έμενε με τη γιαγιά της, την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου που, όπως ξέρουμε, ήταν η στιχουργός μεγάλων επιτυχιών στο σύγχρονο τραγούδι. Αλλά και εκείνη εύκολα δεν τα 'βγαζε πέρα. Πάντως, μέσα στη θαλπωρή της γιαγιάς της μεγάλωσε. Πολύτιμη βοήθεια πήρε η Ρέα από το χορευτικό της ταλέντο. Λεπτή σαν μίσχος, ευαίσθητη, με πλούσια φαντασία και με ειδικές σπουδές, επειδή είχε πάντα μεγάλη δίψα για καλλιέργεια, για μάθηση, ξεχώρισε γρήγορα και γινόταν ανάρπαστη από θιάσους και νυχτερινά κέντρα στην Ελλάδα και έξω από αυτήν. Καταστάλαξε στην Αμερική, οπού κλείστηκε στην ιδιωτική της ζωή, κι εκεί είχε όλη την ευκαιρία να αναπολήσει τα παλιά. Και με το βιβλίο τούτο των εμπειριών της, να αποτίσει οφειλόμενο φόρο τιμής στη γιαγιά της. - Φ. Ηλιάδης (από το βιβλίο)
Φωνές το καλοκαίρι
Η Λόρα είναι νιόπαντρη, αλλά την ευτυχία της τη σκιάζει η ανάμνηση της πρώτης γυναίκας του άντρα της.
Όταν πηγαίνει διακοπές στο πατρικό του στην Κορνουάλη, μαγεύεται και από το ωραίο παλιό σπίτι και από τους ανθρώπους του, κι η ανήσυχη ψυχή της γαληνεύει.
Όμως δύο ανώνυμα γράμματα απειλούν την εύθραυστη ευτυχία της και γίνονται αφορμή να μάθει όλα όσα ήθελε για το παρελθόν του άντρα της και να μετρήσει την αγάπη του.
Στη σκιά των αιώνων
Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο Ηλίας Αλεξόπουλος τελειώνει την Ιατρική Σχολή Αθηνών και κάνει μεγάλα όνειρα για το μέλλον. Όμως ένας απαγορευμένος έρωτας και ένα κοινωνικό σκάνδαλο τον αναγκάζουν να αναζητήσει καταφύγιο στην τουρκοκρατούμενη Θεσσαλονίκη, μια πόλη εξωτική και παράξενη, μια πολύχρωμη τοιχογραφία εθνών και πολιτισμών. Ο Ηλίας Αλεξόπουλος μεγαλουργεί στη νέα του πόλη, γίνεται ισχυρός παράγοντας, αφιερώνει τη ζωή του σε φιλανθρωπίες και δημιουργεί οικογένεια.
Καθώς τα χρόνια κυλούν και τα σύνορα αλλάζουν, η ιστορία της Θεσσαλονίκης αφήνει σημάδια στα άψυχα κτήρια και σε όσους τη λογίζουν για πατρίδα τους. Στα βαριά μυστικά του Ηλία, έρχονται να προστεθούν αυτά του αινιγματικού φίλου του, Πιερ Μαλέρμπ.
Η μοίρα δεν ξεχνά τα κρίματα του παρελθόντος, στήνει εμπόδια και παγίδες, και φέρνει τελικά τον Ηλία αντιμέτωπο με όσα προσπαθούσε μάταια να αποφύγει. Μετά από δεκαετίες πόνων και παθών, ένας ακόμα κατακτητής κάνει δικιά του τη Θεσσαλονίκη και οι ήρωες πρέπει να βρουν κουράγιο να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τη ζοφερή πραγματικότητα, αλλά και τις πληγές της καρδιάς τους.
Το πικρό ποτήρι: Ο Καποδίστριας, η Ρωξάνδρα και η Ελλάδα
Η διαδρομή του Ιωάννη Καποδίστρια προς τη δόξα και τον θάνατο – από τη γέννησή του στα ενετοκρατούμενα Επτάνησα ως το τραγικό του τέλος στο Ναύπλιο. Η ιστορία του πρώτου Έλληνα κυβερνήτη, ενός μοναχικού ήρωα, που χάρισε χωρίς δεύτερη σκέψη τον εαυτό του στην Ελλάδα και στέγνωσε ακόμα και την καρδιά του για να ζήσει η πατρίδα του. Το πικρό ποτήρι το ήπιε συνειδητά μέχρι τέλους μόνος του, αφήνοντας «ορφανή» τη μοναδική γυναίκα που αγάπησε, τη Ρωξάνδρα Στούρτζα.
Ο Ιωάννης, σταυροφόρος της μόρφωσης, γιατρός των φτωχών, κοσμοπολίτης κοσμοκαλόγερος, ταμένος στην πατρίδα του, βάδιζε πάντα οδηγημένος αποκλειστικά και μόνον από τις Αρχές του, με Α κεφαλαίο, όπως εκείνος τις έγραφε. Γι’ αυτό και έπραττε τα «δέοντα» από τη στιγμή που γεννήθηκε μέχρι τη στιγμή που ξεψύχησε, δολοφονημένος από χέρι ελληνικό. Η Ρωξάνδρα τον παρακάλεσε να τον συντροφέψει καθώς ανέβαινε τον Γολγοθά του – αλλά οι Αρχές του τον ανάγκασαν να αρνηθεί...
Δυο ερωτευμένοι που δεν ήταν γραφτό να γίνουν ζευγάρι, αλλά σφράγισαν την ιστορία της Ελλάδας
Η απατηλή ζωή των ενηλίκων
Το όµορφο παιδικό πρόσωπο της Τζοβάννα έχει αλλοιωθεί, σιγά σιγά µεταµορφώνεται σε µια άσχηµη, επιθετική έφηβη. Άραγε έτσι έχουν στ’ αλήθεια τα πράγµατα; Και σε ποιον καθρέφτη πρέπει να κοιταχτεί για να ξαναβρεί τον εαυτό της και να σωθεί; Μετά την ευτυχισµένη όψη των παιδικών της χρόνων, η Τζοβάννα αναζητά ένα νέο πρόσωπο, ακροβατώντας ανάµεσα σε δύο γειτονιές της Νάπολης στις οποίες κυλά το ίδιο αίµα, δυο γειτονιές που φοβούνται και απεχθάνονται η µία την άλλη: τη Νάπολη ψηλά στον λόφο, που φορά το εκλεπτυσµένο της προσωπείο, και τη Νάπολη χαµηλά, που παριστάνει την αχαλίνωτη, την αγοραία. Η Τζοβάννα παραπαίει από τα ψηλά στα χαµηλά, άλλοτε πέφτοντας µε ορµή κι άλλοτε σκαρφαλώνοντας σιγά σιγά, σαστισµένη µπροστά στο γεγονός πως, είτε πάνω είτε κάτω, η Νάπολη µοιάζει µια πόλη δίχως απαντήσεις, δίχως διαφυγή.
«Η Φερράντε αποδεικνύει για ακόµη µια φορά πως είναι ασυναγώνιστη στο να µας βάζει στο µυαλό ενός κοριτσιού στην εφηβεία, στο να µας κάνει να δούµε πόσο όλα αυτά που µοιάζουν παράλογα ιδωµένα από έξω –οι ψυχικές µεταπτώσεις, οι σιωπές, η ζήλια, οι φόβοι και τα δάκρυα– έχουν λογική και νόηµα». The Times
«Η Φερράντε συλλαµβάνει µε µοναδικό τρόπο όλη αυτή την αβεβαιό-τητα που νιώθουµε όταν, µεγαλώνοντας, αρχίζουµε να βλέπουµε τους γονείς µας και τους ενήλικες γενικά ως τους πραγµατικούς ανθρώπους που είναι, κάθε άλλο παρά τέλειους». AFAR Magazine
«Η Φερράντε είναι µοναδική στο να συνδυά-ζει το βάθος µε τη χαρά της ανάγνωσης». La Stampa
«Για άλλη µια φορά η Φερράντε συνέλαβε όχι µια ιστορία αλλά έναν ολόκληρο κόσµο». Il libraio
«Αυτό το Bildungsroman, όπου η διάψευση των ψευδαισθήσεων είναι το κυρίαρχο µοτίβο της δύσκολης µεταµόρφωσης της Τζοβάννα από παιδί σε ενήλικα, επιτυγχάνει απόλυτα χάρη, πάνω απ’ όλα, στο εξαιρετικό ψυχολογικό βάθος των χαρακτήρων που δηµιουργεί η Φερράντε και στον ρεαλισµό των περιγραφών της». L’ Echo
«Η Απατηλή ζωή των ενηλίκων έχει το µέγεθος της µεγάλης λογοτεχνίας – από τον Μπαλζάκ και τον Σταντάλ µέχρι τον Προυστ. Είναι ένα απαραίτητο βιβλίο, που δείχνει πως οι σηµερινές γυναίκες µπορούν να είναι “αληθινές, δύσκολες, συµπονετικές”, εκεί που η Λίλα και η Έλενα, εγκλωβισµένες στα στενά περιθώρια του εικοστού αιώνα, δεν µπορούσαν, ή µπορούσαν σε πολύ µικρό βαθµό». Il Manifesto
«Η Έλενα Φερράντε µάς ξαναφέρνει στον κόσµο της που, από βιβλίο σε βιβλίο, έγινε και δικός µας. Η Νάπολη είναι εκεί από την αρχή, καθώς και, πράγµα που είναι πιο σηµαντικό, αυτός ο άρρηκτος, πολυσύνθετος, οδυνηρός δεσµός των παιδιών µε τους γονείς τους». La Repubblica
«Η ανάγνωση ενός βιβλίου της Φερράντε είναι σαν την επιστροφή στο σπίτι, σ’ αυτές τις ευτυχισµένες στιγµές των παιδικών χρόνων –ίσως φανταστικές– όταν ζητούσαµε από τους γονείς να µας διαβάσουν ξανά και ξανά την ίδια ιστορία πριν κοιµηθούµε. Από τις πρώτες αράδες η Απατηλή ζωή των ενηλίκων µας αγκαλιάζει και µας κρατάει µε τον ίδιο τρόπο». Vanity Fair
Ο βασιλιάς της
«Δεν ήταν για σένα, Μενέλαε, η Ελένη...» µου ’χε πει κάποτε ο Οδυσσέας.
«Για κανέναν δεν ήταν. Τέτοια οµορφιά πόσο να την αντέξεις;»
Ακούγονταν πειστικά τα λόγια του. Ότι µε έπνιγε η καλλονή της ή το πένθος της ή η µπερδεµένη, αξεδίψαστη ψυχή της. Έπειθαν. Μα δεν ίσχυαν. Ακούστε τη δική µου αλήθεια.
Την άφησα να φύγει επειδή την αγαπούσα. Και ήξερα, ένιωθα, λαχταρούσα να ξαναρχίσει τη ζωή της αλλιώς. Τι θα πει αγαπάω; Ανάθεµα αν έχετε προφέρει αυτό το ρήµα πέντε φορές σε όλη σας τη ζωή, τις τέσσερις για τη µάνα σας. Το τρέµετε – σας έχουν µάθει να το τρέµετε. Αγαπάω σηµαίνει γίνοµαι εκείνη που αγαπάω. Η µοίρα της δική µου µοίρα. Αν πέθαινε η Ελένη, θα θαβόταν η καρδιά µου. Όταν την είδα να σαλπάρει µε τον Πάρη, φρέσκος αέρας, δροσερός, φύσηξε εντός µου.
«Σου άρπαξε τη γυναίκα το κωλόπαιδο!» Καγχάζω. Μου ανήκε η Ελένη; Δε µας ανήκει τίποτα – το παρελθόν; το µέλλον; ό,τι µπορούµε να αγκαλιάσουµε ή να κουβαλήσουµε στην πλάτη µας; όχι! τίποτα, τίποτα! Τη στιγµή µόνο έχουµε. Και για να µη µας φύγει, τη λιώνουµε µες στην παλάµη µας. Εγώ δεν την έλιωσα τη στιγµή. Την άφησα να φτερουγίσει. Μακριά µου.
Η ιστορία µας βάφτηκε στο αίµα και στο ψέµα. Συνέβησαν όλα διαφορετικά από ό,τι τα έχετε ακούσει, συνέβησαν πάντως και θα ξανασυµβούν χίλιες χιλιάδες φορές ως τη συντέλεια του κόσµου – και λοιπόν; Βρίσκετε τίποτα ωραίο σε αυτά;
Ωραίο ήταν το δειλινό που το ’σκασε η Ελένη µε τον Μενέλαο. Ωραίο ήταν το χάραµα που ανοίχτηκε στο πέλαγος µε τον Πάρη. Παραδοµένη στη θεϊκή χαρά της. Εγκαταλείποντας τα πάντα πίσω της. Αυτό θα έπρεπε να ψάλλουν οι αοιδοί.
Κανονικοί άνθρωποι
Βραβείο Μυθιστορήματος Costa
Irish Book Awards: Bραβείο Mυθιστορήματος
Καλύτερο βιβλίο της χρονιάς: The New York Times, The New York Times Book Review, Time, The Washington Post, Vogue, Esquire, Glamour, Elle, Marie Claire, Vox, NPR, The Paris Review, O: The Oprah Magazine
«Ήθελε απλώς να είναι κανονικός άνθρωπος, να κρύβει ό,τι από τον εαυτό του του φαινόταν ντροπιαστικό και μπερδεμένο».
Ο Κόννελ και η Μαριάν είναι συμμαθητές και μεγαλώνουν στην ίδια μικρή πόλη στην Ιρλανδία, οι ομοιότητές τους όμως τελειώνουν εδώ. Η Μαριάν μένει με την οικογένειά της σε μια έπαυλη, ενώ η μητέρα του Κόννελ είναι η καθαρίστριά τους.
O Κόννελ είναι δημοφιλής και τον συμπαθούν όλοι στο σχολείο, η Μαριάν δεν έχει φίλους. Μια μέρα όμως, ξεκινούν οι δυο τους μια αμήχανη κουβέντα και η ζωή τους αλλάζει.
Έναν χρόνο αργότερα είναι φοιτητές στο Δουβλίνο. Η Μαριάν έχει γίνει κοινωνική, σε αντίθεση με τον Κόννελ που, ντροπαλός τώρα και ανασφαλής, μάλλον δεν απολαμβάνει τη φοιτητική ζωή. Δοκιμάζουν κι οι δυο ερωτικές εμπειρίες, αλλά, αδύναμοι να αντισταθούν, επιστρέφουν διαρκώς ο ένας στον άλλο. Ώσπου θα βρεθούν αντιμέτωποι με το μέχρι πού μπορούν να φτάσουν για να σώσουν τον άλλο.
Κανονικοί άνθρωποι. Μια ιστορία για δύο ανθρώπους –σαγηνευτικούς και περίπλοκους? οι οποίοι προσπαθούν να μείνουν χώρια, αλλά δεν τα καταφέρνουν. Μια ιστορία για το πώς μας διαμορφώνουν τα τραύματά μας και πόσο δύσκολο είναι να αλλάξουμε αυτό που είμαστε. Και που αποκαλύπτει, με σπαρακτική τρυφερότητα, πώς μας εξουσιάζει ο έρωτας και πώς, όσο κι αν πληγώνουμε και πληγωνόμαστε, πάντα επιθυμούμε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε.
Ένα από τα 100 καλύτερα βιβλία του 21ου αιώνα. Guardian Ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα της δεκαετίας. Entertainment Weekly
Mυθιστόρημα που διαβάζεται υποχρεωτικά απνευστί. The Washington Post
Η Ρούνεϋ είναι η πρώτη σπουδαία μυθιστοριογράφος της γενιάς των Millennials χάρη στις ιστορίες αγάπης της στα χρόνια του ύστερου καπιταλισμού. The New Yorker
Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα για τη δύναμη που έχουν οι σχέσεις να μας μεταμορφώνουν. People
Δικαίως οι «Κανονικοί άνθρωποι» της Σάλλυ Ρούνεϋ συζητήθηκαν πολύ. Η συγγραφέας διερευνά με πνευματώδη τρόπο και έμφαση στις αποχρώσεις τη δυναμική των κοινωνικών τάξεων και τη νεανική αγάπη. The Wall Street Journal
Σαν σχεδιάστρια υψηλής ραπτικής με τεράστια αυτοπεποίθηση, η Ρούνεϋ κόβει και ράβει τις λέξεις σε τέλειο σχήμα... Γράφει για ζόρικα κοινότοπα πράγματα (sms, μέιλ, σεξ) με μια εξοικείωση που κανείς άλλος δεν έχει. The Paris Review
Αστείο και οξυδερκές, συνδυάζει αριστοτεχνικά την κοινωνική παρατήρηση με τα έντονα αισθήματα. Η Ρούνεϋ είναι δεξιοτέχνις του είδους των ανέκφραστων Millennials, που μπορούν να συμπυκνώσουν μια ολόκληρη ζωή, ή μια προσωπικότητα, σε μία ή δύο φράσεις. Harper’s Magazine
Αριστοτεχνικά γραμμένο μυθιστόρημα. Η ποιότητα της γραφής της Ρούνεϋ, ιδίως στις ψυχολογικά σφυρηλατημένες σεξουαλικές σκηνές, είναι αδύνατον να υποτιμηθεί, καθώς με εξαίσιο τρόπο ανοίγει ένα παράθυρο στον αληθινό εαυτό των πρωταγωνιστών της. Bookpage
Η εξαφάνιση της Στέφανι Μέιλερ
30 Ιουλίου του 1994. Η Όρφια, µια µικρή πόλη στην επαρχία Χάµπτονς της πολιτείας της Νέας Υόρκης, αναστατώνεται από ένα τραγικό γεγονός: ο δήµαρχος της πόλης και η οικογένειά του δολοφονούνται µέσα στο ίδιο τους το σπίτι, καθώς και µια γυναίκα που περνούσε τυχαία από εκεί, αυτόπτης µάρτυρας του εγκλήµατος. Την έρευνα της Πολιτειακής Αστυνοµίας αναλαµβάνουν δυο νέοι αστυνοµικοί, ο Τζέσσι Ρόζενµπεργκ και ο Ντέρεκ Σκοτ. Φιλόδοξοι κι επίµονοι, ακολουθώντας αδιάσειστα στοιχεία, βρίσκουν τον ένοχο, λαµβάνουν επαίνους και παράσηµα – όµως έχουν ενοχοποιήσει τον λάθος άνθρωπο. Είκοσι χρόνια αργότερα, στις αρχές του καλοκαιριού του 2014, η δηµοσιογράφος Στέφανι Μέιλερ αποκαλύπτει στον Τζέσσι πως ο δράστης ήταν άλλος. Στη συνέχεια τα ίχνη της χάνονται υπό µυστηριώδεις συνθήκες. Τι απέγινε η Στέφανι Μέιλερ; Τι είχε ανακαλύψει; Και, κυρίως, τι συνέβη στ’ αλήθεια το µοιραίο βράδυ της 30ής Ιουλίου του 1994; «Οι αναγνώστες που αγάπησαν την Αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέµπερτ θα απολαύσουν την επιστροφή στο γνώριµο έδαφος... Ο Ντικέρ είναι ο δάσκαλος των ψευδαισθήσεων». περ. Elle «Ο Ζοέλ Ντικέρ επιστρέφει µε ένα βιβλίο που ξεπερνάει και αυτή την Αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέµπερτ». The Bookseller
Η μύτη του Πινόκιο
Η Mύτη του Πινόκιο είναι μια διεστραμμένη ιστορία για μεγάλα παιδιά. Αν δεν ήταν ο τελευταίος τσάρος της Ρωσίας Νικόλαος ο Β’, ο Βρετανός πρωθυπουργός σερ Γουίνστον Τσόρτσιλ, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν και ο αστυνόμος Έβερτ Μπέκστρεμ του Δυτικού Διαμερίσματος της Αστυνομίας της Στοκχόλμης, τα γεγονότα που ακολουθούν δε θα είχαν συμβεί ποτέ. Με άλλα λόγια, η Μύτη του Πινόκιο έχει να κάνει με τα σωρευτικά και αμετάκλητα αποτελέσματα ενεργειών τεσσάρων ανθρώπων στη διάρκεια μιας περιόδου άνω των εκατό χρόνων. Τέσσερις άνθρωποι που δε γνωρίστηκαν ποτέ μεταξύ τους, έχοντας ζήσει τη ζωή τους σε διαφορετικούς κόσμους, και που ο πρώτος από αυτούς δολοφονήθηκε σαράντα χρόνια πριν από τη γέννηση του τελευταίου.
Σε πείσμα των συνθηκών και της κατάστασης στην οποία κατέληξε να βρίσκεται, θα είναι ο αστυνόμος Έβερτ Μπέκστρεμ, ίσως ο πιο ανορθόδοξος Σουηδός επιθεωρητής που έχει υπάρξει, εκείνος που θα γράψει το τέλος αυτής της ιστορίας.