Η διαδρομή του Ιωάννη Καποδίστρια προς τη δόξα και τον θάνατο – από τη γέννησή του στα ενετοκρατούμενα Επτάνησα ως το τραγικό του τέλος στο Ναύπλιο. Η ιστορία του πρώτου Έλληνα κυβερνήτη, ενός μοναχικού ήρωα, που χάρισε χωρίς δεύτερη σκέψη τον εαυτό του στην Ελλάδα και στέγνωσε ακόμα και την καρδιά του για να ζήσει η πατρίδα του. Το πικρό ποτήρι το ήπιε συνειδητά μέχρι τέλους μόνος του, αφήνοντας «ορφανή» τη μοναδική γυναίκα που αγάπησε, τη Ρωξάνδρα Στούρτζα.
Ο Ιωάννης, σταυροφόρος της μόρφωσης, γιατρός των φτωχών, κοσμοπολίτης κοσμοκαλόγερος, ταμένος στην πατρίδα του, βάδιζε πάντα οδηγημένος αποκλειστικά και μόνον από τις Αρχές του, με Α κεφαλαίο, όπως εκείνος τις έγραφε. Γι’ αυτό και έπραττε τα «δέοντα» από τη στιγμή που γεννήθηκε μέχρι τη στιγμή που ξεψύχησε, δολοφονημένος από χέρι ελληνικό. Η Ρωξάνδρα τον παρακάλεσε να τον συντροφέψει καθώς ανέβαινε τον Γολγοθά του – αλλά οι Αρχές του τον ανάγκασαν να αρνηθεί...
Δυο ερωτευμένοι που δεν ήταν γραφτό να γίνουν ζευγάρι, αλλά σφράγισαν την ιστορία της Ελλάδας

Το όµορφο παιδικό πρόσωπο της Τζοβάννα έχει αλλοιωθεί, σιγά σιγά µεταµορφώνεται σε µια άσχηµη, επιθετική έφηβη. Άραγε έτσι έχουν στ’ αλήθεια τα πράγµατα; Και σε ποιον καθρέφτη πρέπει να κοιταχτεί για να ξαναβρεί τον εαυτό της και να σωθεί; Μετά την ευτυχισµένη όψη των παιδικών της χρόνων, η Τζοβάννα αναζητά ένα νέο πρόσωπο, ακροβατώντας ανάµεσα σε δύο γειτονιές της Νάπολης στις οποίες κυλά το ίδιο αίµα, δυο γειτονιές που φοβούνται και απεχθάνονται η µία την άλλη: τη Νάπολη ψηλά στον λόφο, που φορά το εκλεπτυσµένο της προσωπείο, και τη Νάπολη χαµηλά, που παριστάνει την αχαλίνωτη, την αγοραία. Η Τζοβάννα παραπαίει από τα ψηλά στα χαµηλά, άλλοτε πέφτοντας µε ορµή κι άλλοτε σκαρφαλώνοντας σιγά σιγά, σαστισµένη µπροστά στο γεγονός πως, είτε πάνω είτε κάτω, η Νάπολη µοιάζει µια πόλη δίχως απαντήσεις, δίχως διαφυγή.

«Η Φερράντε αποδεικνύει για ακόµη µια φορά πως είναι ασυναγώνιστη στο να µας βάζει στο µυαλό ενός κοριτσιού στην εφηβεία, στο να µας κάνει να δούµε πόσο όλα αυτά που µοιάζουν παράλογα ιδωµένα από έξω –οι ψυχικές µεταπτώσεις, οι σιωπές, η ζήλια, οι φόβοι και τα δάκρυα– έχουν λογική και νόηµα». The Times

«Η Φερράντε συλλαµβάνει µε µοναδικό τρόπο όλη αυτή την αβεβαιό-τητα που νιώθουµε όταν, µεγαλώνοντας, αρχίζουµε να βλέπουµε τους γονείς µας και τους ενήλικες γενικά ως τους πραγµατικούς ανθρώπους που είναι, κάθε άλλο παρά τέλειους». AFAR Magazine

«Η Φερράντε είναι µοναδική στο να συνδυά-ζει το βάθος µε τη χαρά της ανάγνωσης». La Stampa

«Για άλλη µια φορά η Φερράντε συνέλαβε όχι µια ιστορία αλλά έναν ολόκληρο κόσµο». Il libraio

«Αυτό το Bildungsroman, όπου η διάψευση των ψευδαισθήσεων είναι το κυρίαρχο µοτίβο της δύσκολης µεταµόρφωσης της Τζοβάννα από παιδί σε ενήλικα, επιτυγχάνει απόλυτα χάρη, πάνω απ’ όλα, στο εξαιρετικό ψυχολογικό βάθος των χαρακτήρων που δηµιουργεί η Φερράντε και στον ρεαλισµό των περιγραφών της». L’ Echo

«Η Απατηλή ζωή των ενηλίκων έχει το µέγεθος της µεγάλης λογοτεχνίας – από τον Μπαλζάκ και τον Σταντάλ µέχρι τον Προυστ. Είναι ένα απαραίτητο βιβλίο, που δείχνει πως οι σηµερινές γυναίκες µπορούν να είναι “αληθινές, δύσκολες, συµπονετικές”, εκεί που η Λίλα και η Έλενα, εγκλωβισµένες στα στενά περιθώρια του εικοστού αιώνα, δεν µπορούσαν, ή µπορούσαν σε πολύ µικρό βαθµό». Il Manifesto

«Η Έλενα Φερράντε µάς ξαναφέρνει στον κόσµο της που, από βιβλίο σε βιβλίο, έγινε και δικός µας. Η Νάπολη είναι εκεί από την αρχή, καθώς και, πράγµα που είναι πιο σηµαντικό, αυτός ο άρρηκτος, πολυσύνθετος, οδυνηρός δεσµός των παιδιών µε τους γονείς τους». La Repubblica

«Η ανάγνωση ενός βιβλίου της Φερράντε είναι σαν την επιστροφή στο σπίτι, σ’ αυτές τις ευτυχισµένες στιγµές των παιδικών χρόνων –ίσως φανταστικές– όταν ζητούσαµε από τους γονείς να µας διαβάσουν ξανά και ξανά την ίδια ιστορία πριν κοιµηθούµε. Από τις πρώτες αράδες η Απατηλή ζωή των ενηλίκων µας αγκαλιάζει και µας κρατάει µε τον ίδιο τρόπο». Vanity Fair

Βραβείο Μυθιστορήματος Costa

Irish Book Awards: Bραβείο Mυθιστορήματος

Καλύτερο βιβλίο της χρονιάς: The New York Times, The New York Times Book Review, Time, The Washington Post, Vogue, Esquire, Glamour, Elle, Marie Claire, Vox, NPR, The Paris Review, O: The Oprah Magazine

«Ήθελε απλώς να είναι κανονικός άνθρωπος, να κρύβει ό,τι από τον εαυτό του του φαινόταν ντροπιαστικό και μπερδεμένο».

Ο Κόννελ και η Μαριάν είναι συμμαθητές και μεγαλώνουν στην ίδια μικρή πόλη στην Ιρλανδία, οι ομοιότητές τους όμως τελειώνουν εδώ. Η Μαριάν μένει με την οικογένειά της σε μια έπαυλη, ενώ η μητέρα του Κόννελ είναι η καθαρίστριά τους.

O Κόννελ είναι δημοφιλής και τον συμπαθούν όλοι στο σχολείο, η Μαριάν δεν έχει φίλους. Μια μέρα όμως, ξεκινούν οι δυο τους μια αμήχανη κουβέντα και η ζωή τους αλλάζει.

Έναν χρόνο αργότερα είναι φοιτητές στο Δουβλίνο. Η Μαριάν έχει γίνει κοινωνική, σε αντίθεση με τον Κόννελ που, ντροπαλός τώρα και ανασφαλής, μάλλον δεν απολαμβάνει τη φοιτητική ζωή. Δοκιμάζουν κι οι δυο ερωτικές εμπειρίες, αλλά, αδύναμοι να αντισταθούν, επιστρέφουν διαρκώς ο ένας στον άλλο. Ώσπου θα βρεθούν αντιμέτωποι με το μέχρι πού μπορούν να φτάσουν για να σώσουν τον άλλο.

Κανονικοί άνθρωποι. Μια ιστορία για δύο ανθρώπους –σαγηνευτικούς και περίπλοκους? οι οποίοι προσπαθούν να μείνουν χώρια, αλλά δεν τα καταφέρνουν. Μια ιστορία για το πώς μας διαμορφώνουν τα τραύματά μας και πόσο δύσκολο είναι να αλλάξουμε αυτό που είμαστε. Και που αποκαλύπτει, με σπαρακτική τρυφερότητα, πώς μας εξουσιάζει ο έρωτας και πώς, όσο κι αν πληγώνουμε και πληγωνόμαστε, πάντα επιθυμούμε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε.

Ένα από τα 100 καλύτερα βιβλία του 21ου αιώνα. Guardian Ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα της δεκαετίας. Entertainment Weekly

Mυθιστόρημα που διαβάζεται υποχρεωτικά απνευστί. The Washington Post

Η Ρούνεϋ είναι η πρώτη σπουδαία μυθιστοριογράφος της γενιάς των Millennials χάρη στις ιστορίες αγάπης της στα χρόνια του ύστερου καπιταλισμού. The New Yorker

Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα για τη δύναμη που έχουν οι σχέσεις να μας μεταμορφώνουν. People

Δικαίως οι «Κανονικοί άνθρωποι» της Σάλλυ Ρούνεϋ συζητήθηκαν πολύ. Η συγγραφέας διερευνά με πνευματώδη τρόπο και έμφαση στις αποχρώσεις τη δυναμική των κοινωνικών τάξεων και τη νεανική αγάπη. The Wall Street Journal

Σαν σχεδιάστρια υψηλής ραπτικής με τεράστια αυτοπεποίθηση, η Ρούνεϋ κόβει και ράβει τις λέξεις σε τέλειο σχήμα... Γράφει για ζόρικα κοινότοπα πράγματα (sms, μέιλ, σεξ) με μια εξοικείωση που κανείς άλλος δεν έχει. The Paris Review

Αστείο και οξυδερκές, συνδυάζει αριστοτεχνικά την κοινωνική παρατήρηση με τα έντονα αισθήματα. Η Ρούνεϋ είναι δεξιοτέχνις του είδους των ανέκφραστων Millennials, που μπορούν να συμπυκνώσουν μια ολόκληρη ζωή, ή μια προσωπικότητα, σε μία ή δύο φράσεις. Harper’s Magazine

Αριστοτεχνικά γραμμένο μυθιστόρημα. Η ποιότητα της γραφής της Ρούνεϋ, ιδίως στις ψυχολογικά σφυρηλατημένες σεξουαλικές σκηνές, είναι αδύνατον να υποτιμηθεί, καθώς με εξαίσιο τρόπο ανοίγει ένα παράθυρο στον αληθινό εαυτό των πρωταγωνιστών της. Bookpage

30 Ιουλίου του 1994. Η Όρφια, µια µικρή πόλη στην επαρχία Χάµπτονς της πολιτείας της Νέας Υόρκης, αναστατώνεται από ένα τραγικό γεγονός: ο δήµαρχος της πόλης και η οικογένειά του δολοφονούνται µέσα στο ίδιο τους το σπίτι, καθώς και µια γυναίκα που περνούσε τυχαία από εκεί, αυτόπτης µάρτυρας του εγκλήµατος. Την έρευνα της Πολιτειακής Αστυνοµίας αναλαµβάνουν δυο νέοι αστυνοµικοί, ο Τζέσσι Ρόζενµπεργκ και ο Ντέρεκ Σκοτ. Φιλόδοξοι κι επίµονοι, ακολουθώντας αδιάσειστα στοιχεία, βρίσκουν τον ένοχο, λαµβάνουν επαίνους και παράσηµα – όµως έχουν ενοχοποιήσει τον λάθος άνθρωπο. Είκοσι χρόνια αργότερα, στις αρχές του καλοκαιριού του 2014, η δηµοσιογράφος Στέφανι Μέιλερ αποκαλύπτει στον Τζέσσι πως ο δράστης ήταν άλλος. Στη συνέχεια τα ίχνη της χάνονται υπό µυστηριώδεις συνθήκες. Τι απέγινε η Στέφανι Μέιλερ; Τι είχε ανακαλύψει; Και, κυρίως, τι συνέβη στ’ αλήθεια το µοιραίο βράδυ της 30ής Ιουλίου του 1994; «Οι αναγνώστες που αγάπησαν την Αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέµπερτ θα απολαύσουν την επιστροφή στο γνώριµο έδαφος... Ο Ντικέρ είναι ο δάσκαλος των ψευδαισθήσεων». περ. Elle «Ο Ζοέλ Ντικέρ επιστρέφει µε ένα βιβλίο που ξεπερνάει και αυτή την Αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέµπερτ». The Bookseller

Η "Ιστορία της χαµένης κόρης" ολοκληρώνει την "Τετραλογία της Νάπολης", την ιστορία της φιλίας των δύο κοριτσιών από τη Νάπολη, της Λίλας και της Έλενας. Η Έλενα, καταξιωµένη συγγραφέας πια, επιστρέφει µετά τον χωρισµό της στην πόλη των παιδικών και εφηβικών της χρόνων κυνηγώντας τον νεανικό της έρωτα που εµφανίστηκε και πάλι στη ζωή της. Η Λίλα, που δεν έφυγε ποτέ από τη Νάπολη, διαπρέπει επιχειρηµατικά στον τοµέα της πληροφορικής και έρχεται σε ρήξη µε τους ισχυρούς αδερφούς Σολάρα. Η Λίλα και η Έλενα, δύο όψεις του ίδιου νοµίσµατος, συγκρούονται, ξανασµίγουν και ανακαλύπτουν καινούριες πτυχές της προσωπικότητάς τους και της φιλίας τους, µε φόντο την ιστορία της Ιταλίας αλλά και ολόκληρου του κόσµου.

«Τίποτα απ’ όσα διαβάζουµε για το έργο της Φερράντε δε µας προετοιµάζει για τη δύναµη των µυθιστορηµάτων της… Τα βιβλία της αφηγούνται µια γυναικεία ιστορία µε τέτοια ειλικρίνεια, που νιώθεις πως αντί να παρατηρείς µια ζωή, τη βιώνεις σε πρώτο πρόσωπο». The New York Times

«Η Έλενα Φερράντε είναι µία από τις σπουδαιότερες συγγραφείς της εποχής µας: φωνή γεµάτη πάθος, µε ευρεία αντίληψη και αµείλικτοβλέµµα… Σε αυτά τα τολµηρά υπέροχα µυθιστορήµατά της, η Φερράντε σκιαγραφεί τους βαθύτατους δεσµούς που υφίστανται µεταξύ πολιτικής και προσωπικής διάστασης. Το έργο της –ένα έργο που το έχουµεπραγµατικά ανάγκη– αποτυπώνει µε µια καινούρια µατιά τον τρόπο της ζωής µας και παρουσιάζεται µε ευφυΐα µέσω µιας γυναίκας». The New York Times Sunday Book Review

«Η βαθιά κατανόηση που επιδεικνύει η Έλενα Φερράντε απέναντι στις συγκρούσεις και στις ψυχολογικές καταστάσεις των ηρώων της είναι εντυπωσιακή… Τα µυθιστορήµατά της είναι τόσο αληθινά, γραµµένα µε τέτοια ενσυναίσθηση, που µοιάζουν σχεδόν εξοµολογητικά». The Wall Street Journal

«Όταν διαβάζω τα µυθιστορήµατα της Φερράντε, δε θέλω να τελειώσουν ποτέ. Με ενοχλούν διάφορα προσκόµµατα –η δουλειά µου, οι συναντήσεις στο µετρό– που κινδυνεύουν να µε κρατήσουν µακριά από τα βιβλία της. Απελπίζοµαι όταν πρέπει να τα αποχωριστώ (πώς γίνεται να περιµένω έναν χρόνο µέχρι να διαβάσω το επόµενο;). Είµαιθύµα της αδηφάγας επιθυµίας µου να συνεχίσω να τη διαβάζω». The New Yorker

«Ένα συναρπαστικό πορτρέτο της Λίλας και της Έλενας, δύο λαµπρών κοριτσιών γεµάτων πάθος, από µια πολυτάραχη γειτονιά της Νάπολης. Η Φερράντε γράφει για τη χαοτική πολυπλοκότητα της γυναικείας φιλίας µε τέτοια ορµή και τέτοια συγκλονιστική ψυχολογική οξυδέρκεια, που όταν βυθίζεσαι στην ανάγνωση των βιβλίων της, ο πραγµατικός κόσµος χάνεται κάπου µακριά». Entertainment Weekly

"Έχω ήδη πει πολλά προκειμένου να δείξω ότι το διάβασμα είναι μια από τις πιο φτηνές διασκεδάσεις· ίσως η φτηνότερη μετά το να ακούς ραδιόφωνο."

Ξεκινώντας από το ερώτημα αν ξοδεύει περισσότερα στο διάβασμα ή στο κάπνισμα, ο Τζορτζ Όργουελ στα απολαυστικά αυτά κείμενα εξετάζει μια σειρά από θέματα: από τους κινδύνους που κρύβουν τα παλαιοβιβλιοπωλεία ως το πώς ζει ο κριτικός βιβλίων, από την ελευθερία του Τύπου ως την πραγματική έννοια του πατριωτισμού.

Μίμης Πλέσσας. Ο Δημιουργός που ένωσε όλους τους Έλληνες και δεν τους χώρισε ποτέ. Το έργο του αγαπήθηκε από πέντε γενιές. Προίκα μεγάλη για μένα το να μπορώ να διηγηθώ τα όσα ζήσαμε μαζί, αλλά και ευλογία να τον ακούω να μου διηγείται όσα βίωσε στα παιδικά του χρόνια, στην εφηβεία, στα φοιτητικά του χρόνια στην Ελλάδα και στην Αμερική.

Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν «δύο βιβλία σε ένα», με τις αφηγήσεις του συνθέτη να παντρεύονται με τα κοινά μας βιώματα. Ένας σύντροφος-φωτεινός φάρος, ο οποίος επί τρεισήμισι ολόκληρες δεκαετίες που είμαι στο πλευρό του σκορπίζει απλόχερα το λαμπερό του φως σε όλο τον κόσμο, μα και τη σκιά του σε όποιον στέκεται δίπλα του.

Η δική μου επιλογή ήταν και είναι να βρίσκομαι στο σκιερό του μέρος, μα να παίρνω γνώσεις και δύναμη από το φως του. Ανάσα δροσιάς στη σκιά του και ενέργεια από τη φωτεινή του πλευρά. Και δεν υπάρχει ομορφότερο από αυτή την εναλλαγή. Αν του αφιέρωνα ένα από τα δικά του σπουδαία τραγούδια για να τον περιγράψω, θα δανειζόμουν τους στίχους του αγαπημένου μας Λευτέρη Παπαδόπουλου:
Όλα δικά σου, μάτια μου, κι ο πόνος σου δικός μου,
είδαν πολλά τα μάτια μου στις γειτονιές του κόσμου…

Λουκίλα Καρρέρ-Πλέσσα