Ποιός φοβάται το νερό;
Κόκκινες καουμπόικες μπότες
Τα αυγά των δράκων
Αθάνατο Ολυμπιακό Πνεύμα
Το αγόρι που… ήταν τ’ αστέρι της γης
Η Έμιλυ Γ. και η χώρα του ήλιου του μεσονυχτίου
Το μπλε καταφύγιο
Η Άννα και ο Χελιδονάνθρωπος
Η Σάλι Λόκχαρτ και τα ρουμπίνια στις στάχτες
1Q84: Βιβλίο 2
Τα χάρτινα φεγγαράκια χρειάζεται να τα πιστέψεις (λιγάκι αλλά παράφορα) για να γίνουν όλα αληθινά. Έτσι όπως ενσαρκώνονται και αγιάζουν ο έρωτας, η αγάπη, το νόημα. Έτσι όπως ενανθρωπίζεται το Φως. Ή όπως ανατέλλουν τα χάρτινα φεγγάρια στην Πόλη των γάτων, σ' αυτή την απροσδιόριστη δεκαετία, στην αρχέγονη εποχή που είναι το 1Q84, η γιαπωνέζικη και παγκόσμια χρονιά του πιο μεγάλου ερωτηματικού. Της μεγάλης Απορίας. Του μεγάλου Κενού.
Η Αομάμε και ο Τένγκο πλησιάζουν ακόμα ο ένας τον άλλο, για να γεμίσουν με έρωτα το κενό του πλανήτη, να πλουτίσουν με έρωτα την απορία και τη ζητιανιά του εαυτού τους.
Ξένοι σκοποί και προορισμοί γραμμένοι με σπρέι στον υπόγειο, ο φόνος, η εκδίκηση, η τιμωρία, ένας συγγραφέας-φάντασμα, μια ανήλικη νύφη, η συνουσία ως μετουσίωση, μεταφορά στον ίδιο πάντα τόπο, στο χρονότοπο της συνάντησης. Στο χρονότοπο ενός αθέατου φιλιού.
Το πολυσυζητημένο magnum opus του Μουρακάμι συνιστά ένα πρωτοφανές αφηγηματικό ξεφάντωμα, ένα πανηγύρι λέξεων, εικόνων, αισθήσεων και, όταν τελειώνει η φαντασμαγορία, αυτό που μένει δεν είναι παρά μια απλούστατη -και γι' αυτό ασύλληπτα συναρπαστική- ιστορία αγάπης, ένα ερωτικό παραμύθι που συνοψίζεται στο αφοπλιστικό, παράφορο, λυτρωτικό κράτημα των χεριών.
Το όνομα του ρόδου
Θες να κάνεις φιλοσοφία; Γράψε ένα μυθιστόρημα.
Η προτροπή ανήκει στον Αλμπέρ Καμύ και φαίνεται ότι ακριβώς αυτήν αποφάσισε να ακολουθήσει ο Ουμπέρτο Έκο όταν, πριν από τριάντα χρόνια, ήδη καθιερωμένος ως ακαδημαϊκός, στοχαστής και δοκιμιογράφος, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο χώρο της μυθοπλασίας με "Το Όνομα του Ρόδου".
Έργο συγκεντρωτικό και φυγόκεντρο, καμωμένο από μια ετερόκλητη πρώτη ύλη που η εύθυμη μαεστρία του Έκο καταφέρνει να συναρμόσει δημιουργικά, "Το Όνομα του Ρόδου" εξακολουθεί να μας σαγηνεύει ύστερα από τριάντα χρόνια, ακριβώς εξαιτίας αυτής της απροσδιόριστης μορφής που του επιτρέπει να διατελεί στα όρια ανάμεσα στο μυστηριώδες και το αυτονόητο, το αποκρυμμένο και το προφανές, το περιπετειώδες και το αφηρημένο ή το ιδεολογικό.
Ελλειπτικό επειδή είναι σωρευτικό ιδιαίτερων ιστορικών -και όχι μόνο- γνώσεων και πληροφοριών, γκρίζο επειδή είναι πλήρες χρωμάτων και ενός απρόσμενου διακόσμου, ανεπίκαιρο και διαχρονικό επειδή εγκαθίσταται σε χρονικές τομές και εγγράφει την αστυνομική, καταιγιστική του πλοκή μέσα στην Ιστορία, το πρώτο μυθιστόρημα του Έκο λειτουργεί, πλέον, ως σημείο αναφοράς για την παγκόσμια λογοτεχνία.
Γυναίκες της αναμονής
«Τότε, σε εκείνες τις ηλικίες μας, οι αγάπες και τα ζευγαρώματα ήταν στο κέντρο της έγνοιας μας. Πάντα είναι έτσι δηλαδή, μόνο που αρκετοί αρνιούνται να το ομολογήσουν. Ίσως επειδή παραδόθηκαν, στο μεταξύ, σε άλλου είδους πάθη: καριέρας, οικονομικά, πολιτικά, κομματικά, καλλιτεχνικά, γονεϊκά, αθλητικά, όμως πρόκειται για υποκατάστατα. Η βασική ανάγκη για ένωση προσώπου με πρόσωπο είναι εκεί, από πίσω τους, και τα φλογίζει σε βαθμό δυνατού πόθου. Ανικανοποίητου βέβαια αφού πρόκειται για υποκατάστατα».
Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Στην ασφάλεια της αποτυχίας» τούτου του βιβλίου.
Γιατί δυστυχώς συμβαίνει να είμαστε πλάσματα γεμάτα φόβους και ψιλοδουλεμένες άμυνες. Φοβόμαστε ακόμα και την αληθινή χαρά, την ευτυχία και, ίσως περισσότερο, τη βαθιά αγάπη. Για διάφορους λόγους τις αποφεύγουμε και βάζουμε στη θέση τους στόχους και επιλογές που νιώθουμε ότι ελέγχουμε καλύτερα. Κρύβει όμως μεγάλη θλίψη και κατάθλιψη η αποφυγή της αυθεντικής, της ζωντανής ζωής.
Ένας καλλιτέχνης του ρέοντος κόσμου
1948. Η Ιαπωνία προσπαθεί να μαζέψει τα συντρίμμια της ύστερα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αφήνοντας την ήττα πίσω της και ατενίζοντας το μέλλον. Ο διάσημος καλλιτέχνης Μασούτζι Όνο γεμίζει τις μέρες του φροντίζοντας τον κήπο του, το σπίτι του, τις δύο ενήλικες κόρες του και τον εγγονό του, ενώ περνάει τα απογεύματά του πίνοντας με παλιούς συνεργάτες σε μισοφωτισμένα μπαρ. Θα έπρεπε να περνάει όμορφα τα χρόνια του ως συνταξιούχος. Αλλά καθώς οι αναμνήσεις του επιστρέφουν συνεχώς στο παρελθόν, σε μια ζωή και σε μια καριέρα που επηρεάστηκαν βαθιά από τον ιαπωνικό μιλιταρισμό, μια μαύρη σκιά απειλεί τη γαλήνη του.
Το μεγάλο φακέλωμα
«Καθώς προχωρούσα στη Στοά, το συνειδητοποίησα: μπροστά μου απλωνόταν το μέλλον μου. Δε λέω ότι πήρα την απόφασή μου εκείνη τη στιγμή. Οι πιο σημαντικές αποφάσεις στη ζωή δε λαμβάνονται ποτέ έτσι. Λαμβάνονται υποσυνείδητα και εκφράζονται μόνον όταν έχουν παγιωθεί: όταν είσαι επιτέλους αρκετά δυνατός για να παραδεχτείς ότι αυτή είναι η πορεία που θα ακολουθήσουν οι πεποιθήσεις σου. Αυτό ήταν το δώρο μου στον εαυτό μου για τα εικοστά ένατα γενέθλιά μου: η επίγνωση ότι είχα μπει σε μία στοά που θα περιόριζε τη ζωή μου σε μια και μόνο πράξη που ακόμη ήταν αδιευκρίνιστη».
Το 2013 ο εικοσιεννιάχρονος Έντουαρντ Σνόουντεν έκανε ολόκληρο τον κόσμο να παγώσει όταν αποκάλυψε τις διαδικασίες που ακολουθούσε η αμερικανική κυβέρνηση για να υποκλέπτει και να συγκεντρώνει ακόμη και το παραμικρό τηλεφώνημα, sms και e-mail. Είχε δημιουργήσει ένα άνευ προηγουμένου σύστημα μαζικής επιτήρησης που μπορούσε να εισχωρήσει στην ιδιωτική ζωή οποιουδήποτε στη Γη.
Το 2019 ο Σνόουντεν αποκαλύπτει για πρώτη φορά πώς βοήθησε να φτιαχτεί το σύστημα και τι τον οδήγησε τελικά στο να το αποκαλύψει στο παγκόσμιο κοινό. Μέσω αυτής της αποκάλυψης επιδιώκει να ενημερώσει τον κόσμο για τις πληροφορίες που μοιράζεται εν αγνοία του κάθε φορά που μπαίνει στο διαδίκτυο ή μέσω του τηλεφώνου του, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο συλλέγονται αυτά τα δεδομένα.
Από τα βουκολικά προάστια της παιδικής του ηλικίας μέχρι τα κέντρα επιχειρήσεων της CIA και της NSA της ενήλικης ζωής του, το βιβλίο αυτό είναι η συναρπαστική αφήγηση ενός ευφυούς νεαρού άνδρα που μεγάλωσε μέσα στο διαδίκτυο: ενός άνδρα που έγινε κατάσκοπος, πληροφοριοδότης και, εξόριστος πλέον, η συνείδηση του Ίντερνετ. Γραμμένο με πάθος, χάρη και αδιαμφισβήτητη ειλικρίνεια, το ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΚΕΛΩΜΑ είναι μια καίριας σημασίας μαρτυρία για την ψηφιακή εποχή μας, προορισμένη να γίνει κλασική
Κάτω από τον ήλιο της Ταγγέρης
Ο τελευταίος άνθρωπος που περίμενε να δει η Άλις Σίπλεϊ στην Ταγγέρη ήταν η Λούσι Μέισον. Κάποτε ήταν αχώριστες, αλλά από εκείνο το ατύχημα στο Μπένινγκτον δεν ξαναμίλησαν ποτέ. Τώρα η παλιά της συγκάτοικος στεκόταν μπροστά της, δείχνοντας πως ήθελε να ξαναγίνουν όλα όπως πριν. Και ίσως δεν ήταν κακή ιδέα. Η Άλις, που είχε έρθει νιόπαντρη στο Μαρόκο με τον άντρα της, δεν μπορούσε να συνηθίσει τα πολύβουα παζάρια και την εξαντλητική ζέστη. Η άφοβη Λούσι θα την έβγαζε από το καβούκι της, θα τη βοηθούσε να προσαρμοστεί.
Αλλά σύντομα ένα γνώριμο συναίσθημα αρχίζει να κατατρώει την Άλις? ένιωθε πως η Λούσι την έλεγχε και την καθοδηγούσε σε κάθε της κίνηση. Κι όταν ο σύζυγός της εξαφανίστηκε, η Άλις άρχισε να αμφιβάλλει για τα πάντα: τη σχέση της με την αινιγματική φίλη της, την απόφασή της να έρθει στην Ταγγέρη, την ίδια την πνευματική της ισορροπία…
Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα μυστηρίου με φόντο μια γοητευτικής, εξωτική χώρα, τόσο καλοφτιαγμένο που θα σας κόψει την ανάσα.
«Λες και η Ντόνα Ταρτ, η Τζίλιαν Φλιν και η Πατρίσια Χάισμιθ συνεργάστηκαν για να γράψουν το σενάριο μιας ταινίας του Χίτσκοκ – αγωνιώδες και ατμοσφαιρικό».
Τζόις Κάρολ Όουτς, συγγραφέας